از میان چهار شرکتی که توسط ناسا برای تامین منابع مالی ساخت وسیله جایگزین شاتل شده اند، شاید کمتر شناخته شده ترین آنها بلو اوریجن و فضاپیمای ساخت آن باشد. کپسول خدمه که در اینجا نشان داده شده، طوری طراحی شده است که با راکت اطلس ۵ راه اندازی شود. قرار است سرانجام از سیستم ساخته شده توسط خود بلو اوریجن برای پرتاب استفاده شود.

اسپیس ایکس نخستین شرکت خصوصی ای بود که در سال ۲۰۱۰ فضاپیما به مدار فرستاد و آن را به زمین برگرداند. در این ماموریت از کپسول بدون سرنشین دراگون استفاده شده بود. این شرکت تخمین می زند که دراگون می تواند هفت فضانورد را به ایستگاه فضایی حمل کند. هزینه هر صندلی برای چنین ماموریتی ۲۰ میلیون دلار است. اواخر سال جاری میلادی دراگون قرار است ۱۲ ماموریت حمل بار را به ایستگاه فضایی انجام دهد.

در نگاه اول به نظر می رسد که دریم چیزر، نمونه کوچکتر شاتل فضایی باشد. در واقع طرح اصلی آن به نمونه ای به نام "اچ ال - ۲۰" بر می گردد که قرار بود به عنوان قایق نجات در ایستگاه فضایی به کار رود، ولی ساختش ناتمام ماند.

سی اس تی - ۱۰۰ نخستین وسیله ساخت بوئینگ برای جایگزینی شاتل در قالب برنامه توسعه سفرهای فضایی تجاری ناساست. هدف اصلی ساخت این وسیله نقلیه فضایی، انجام کارهای فنی تعمیر و نگهداری ایستگاه فضایی بین المللی است، گر چه بوئینگ اعلام کرده است که این فضاپیما می تواند برای توریسم فضایی نیز استفاده شود.

با محول کردن کار انتقال فضانوردان به ایستگاه فضایی به چهار شرکت خصوصی، ناسا اکنون می تواند بر سفرهایی به عمق بیشتر فضا تمرکز کند. برای این کار فضاپیماهای ام پی سی وی یا چندمنظوره مفید خواهد بود.